Erwinka Barzychowska jest już na sztaludze

I jesteś Erwinko

Erwinko Barzychowska

Jesteś już na sztaludze

Z tornistrem

Z torebką

Bo przecież jesteś

Jesteś panienka

I trzymasz Misia

Którego tyle razy

Trzymałaś na kolanach

Bo i Miś idzie z Tobą

Do szkoły

Bo przecież już

Bo znów jest

Pierwszego września

 

I łezka w oku

Jeszcze kręci się

To po wakacjach

Chwila pełna nadziei

I smutek że rozpacz

Bo zamiast

Główki Pełnej Wiatru

Codziennie 

Trzeba będzie

Przez kilka godzin

Trzeba będzie

Być na lekcjach

Tak zatrzymuje Ciebie

W swojej wyobraźni

Próbując ze zdjęcia

Z archiwum odtworzyć

Twój żywy

I pełen życia

Obraz

Bo już niebawem

Ów Twój spokojny

Cichy i pełen ładu

Obraz

Jakże mocno

Wywróci się

Do góry nogami

A całą Polską

Zatrzęsie 

Okropna wojna

Więc tak jak na obrazie

Mistrza Pędzla 

I Sztalugi

Bogdana Barczyka

Może tak wyglądałaś

31 sierpnia 

1939 roku

Zapewne 

Przymierzając się

W czym 

Pójdziesz 
Do szkoły

Może jeszcze

Szukałaś tornistra

I o ten tornister

Może nawet
Swoich Rodziców

I pytałaś 
Swojego

Misia

Bo Twój Miś

Zawsze był przecież

Na swoim miejscu

I zawsze wiedział

O wszystkim

I patrzysz ze swojego obrazu

I jakże pilna już

Uczennica

I jakże Zatroskana

O wszystko

Bo przecież

Pierwszy Września 
1939 roku

Już tak niebawem

I zapewne myślałaś

 
W której ławce usiądziesz

I któraż z Twoich koleżanek

Będzie ta najbliższa

Ta najlepsza

I patrzysz ze swojego obrazu

Z ogromnym spokojem

Choć i trochę niespokojna

I strasznie ciekawska

Prawie że zaraz gotowa

Gotowa wyruszyć

W tę swoją drogę

Dorośli byli tacy

Pełni niepokoju

W kraju bowiem Już

Trwała Mobilizacja

Tylu żołnierzy

Szło wprost na wojnę 
Która już niebawem

Miała się zacząć

Pełna pogardy

Wobec wszystkiego

Co Polskie

Która miała zacząć się

Pierwszego Września

O samym świcie

A na Twoim Obrazie

Bogdana Barczyka

Jest tyle zadumy

I tyle harmonii

I tyle ładu

Że aż trudno Wyobrazić sobie

Że to wszystko

Znajdzie się w jednej

W jednej wojennej wyrwie

I los dla Ciebie

Już niebawem zapisze się

Jakże jakże

Tragicznie

Bo Pierwszego Września

1939 roku

Pośród Obrońców

Poczty Gdańskiej

I Ty także byłaś

Na Poczcie

Obolała i wystraszona

Oblana na końcu

Przez żołnierzy Wermachtu

Płynem łatwopalnym
Że żywa pochodnia

Dokończysz żywota

Na granicy przytomności

W potwornym bólu

Na wojennym łóżku szpitalnym

A na obrazie

Bogdana Barczyka

Tyle w Tobie nadziei

Tyle harmonii i ładu

Tyle optymizmu

Patrzcie konstruktorzy

Wszelkich wojen

Co z dziećmi

Aniołkami życia

Czyni wojna

I zapamiętajcie to raz

Na zawsze

 

Ilustracje 

Archiwum Internetowe

Stanisław Zieliński

Tekst

Stanisław Zieliński

29.10.2018 r

A Ty Malarzu Artysto Bogdanie Do przodu chcesz rwać

A Ty Malarzu Artysto

Bogdanie

Do przodu

Chcesz rwać

Tak od razu

Tak natychmiast

Póki służą lata

Póki służy wiek

I póki służy czas

Póki masz 
Na tym świecie

Swoje Pięć Minut

 

A Ty Malarzu Artysto Bogdanie

Do przodu chcesz
Rwać

Chcesz iść 

Swoim pędzlem

Dzieląc razy 

Na wprost

Na lewo 

I na prawo

I chcesz

Jak najszybciej

Odtworzyć ten 

Cały świat

Zagrabiony Polsce

Podczas 
Potopu Szwedzkiego

Podczas Rozbiorów

Naszej Najjaśniejszej Rzeczypospolitej

Podczas Powstań Narodowych

Podczas Zaborów

I podczas dwóch Ostatnich

Jakże okropnych

Dla Polski Wojen

Pragniesz 
To Morze

Obrazów

Jakże drogich 
Unikatowych dzieł

Pragniesz to wszystko

Odtworzyć 

Na nowo

I pragniesz powołać

Najlepszych kopistów

Cały sztab

I chcesz do dzieła

Przystąpić choćby zaraz

Jeszcze dziś

A najpóźniej 

To zaraz

Z samego rana

Jutro

I wołasz ten Jedyny

Na pustyni

Kto Tobie choć 

Trochę grosza

Kapnie na farby

Na pędzel

Ale w tym świecie oficjeli

To mówią wprost

Proszę pismo

Proszę uzasadnienie

My to skonsultujemy

My to rozpatrzymy

I jeszcze odpowiedź

Na to pytanie

Panie Bogdanie Barczyk

A Pan to właściwie kto

Czy to możliwe

Że to właśnie Pan

Pan sam tym wszystkim

Naprawdę tak normalnie

Tak skutecznie

Zajmie się tym tematem

Jeszcze dziś

Pan przecież wie

Że to jest to Przenoszenie gór

Z tamtej strony Wojny

Na tę naszą stronę

Wraz 

Z całym czasem

Wraz 
Ze wszystkimi Epokami

Tych wszystkich dzieł

Których w naszych

Skarbcach narodowych

Jakimi są galerie

I muzea

Chce Pan przenosić

Te wszystkie dzieła

Które już dawno 
Umarły

Których już nie ma

A których jeszcze

Może gdzieś

Wspomina jakiś stary

Zapleśniały rejestr

Jeszcze jakaś stara

Przedwojenna

Przypadkiem ocalała

Z wojennej Pożogi

Jakaś Unikatowa

Hipoteka

To lepiej Najpierw

Stare żydowskie Cmentarze

Odrestaurować

Postawić zupełnie 

Nowe macewy

Których już dawno tam

Nie ma

Odrestaurowane

Stare żydowskie Cmentarze

To od razu zauważy

 




I cały świat

A nasze obrazy

Czy zechce ktoś na to

Poświęcić swój czas

O tym że nam te obrazy

Już dawno zaginęły

Owszem pamiętał 


Kiedyś

Cały Świat

 


















I może nawet nam

Współczuł

Ale teraz

Kto współczuje czemuś

Czego już dawno nie ma

A w dodatku

Jeszcze głowę zawracać tym

Którzy 
Cokolwiek wiedzą

Gdzie te nasze Zrabowane Nam Obrazy

Gdzie jeszcze są

Wzbogacając zupełnie 

Nam obce

Galerie i muzea
Jako to wojenne wiano

Wojenny łup

Panie Bogdanie Barczyk

A Minister Kultury 
I Dziedzictwa
Narodowego 
Piotr  Gliński

Póki co to dba

O stare żydowskie Cmentarze

I póki co 
To na ten cel

W Naszej Polskiej Kulturze

Sypią niemało 
Polskiego grosza

I to coraz więcej

Ale odtwarzać

Nasze polskie 

Obrazy zaginione

Nasze polskie 

Obrazy zrabowane

Przez Rosję i Niemcy

Póki co to pieniędzy 

Na ten cel

Nie ma

I nie będzie

I pędzisz Boguś

Pędzisz tam

Gdzie dotacje unijne

Gdzie 

Na każdej reklamie

Widać 

Na kilometry

Z Unią dobrze wyjdziesz

Z Unią zaczynaj

Bo w Unii tylko

Czekają na Ciebie

I mówi Tobie

Mówi Tobie

O kilka razy

Młodsza od Ciebie

Panienka

W Unii takich dotacji

Na odtwarzanie 
Zaginionych obrazów

Takich dotacji

Po prostu nie ma

To już szybciej

Znalazłyby się 

Jakieś dotacje

 
Na lepienie 
Jakichś nowych

Regionalnych pierogów

Z nazwą ala Kociewie

Ala Kaszuby

Ala Pomorze

I patrzysz Boguś

Na swoje sztalugi

I na pomysły 
Jakże już dokładnie

Na sztalugach

Rozpięte  
I dni mijają

A Ty Autostopowiczu

Ciągle na początku

Swojej drogi

W ten głąb 
Dziejów Ojczystych

W historyczną Polskę

Pomnąc na 
Na nie tak 

Dawne czasy

Jan Matejko 

I Juliusz Kossak

Tworzyli latami

Swoje dzieła historyczne

Także jakże bardzo

Samotnie

A Żydzi pytali ich 

Nie raz

I nie raz nawet
Bezczelnie  szydząc

Malowaniem historii

Chcieliby wskrzesić Polskę

Której już nie ma

I nigdy nie będzie

I szukasz Boguś

I pieniędzy szukasz

I pomieszczeń szukasz

Na to swoje wielkie 
Historyczne malowanie
Na ten swój cykl
Bóg Honor Ojczyzna 
Tym Semper Fidelis
Którzy i Wierni do końca
I Wyklęci do końca

 














 

Chcesz Ich Wszystkich
Przywrócić
Skalą swojego
Talentu
Siłą swego kunsztu
Siłą swojego pędzla
I pytasz 

O wielkie nazwiska

Może jednak ktoś

Na Twój zamysł

Spojrzałby inaczej

Ale wszyscy 

Co najwyżej

Są gotowi 

Choćby dziś

Na podziwianie dzieła

Które już namalowane

Wtedy oni 

Mogą przyjść

Wypić szampana

Przeciąć wstęgę
Rzucić kilka
Grzecznych uwag 
I pochwał
Jaki jesteś dobry
I zostaje 
Ta nasza
Jakże polska oczywista
Prawda
I niezawodna 
Maksyma życia
Jeśli możesz 
Na kogoś liczyć
To najlepiej na samego siebie
I na Pana Boga
A Bóg już Tobie
Ów Dar Ogromny dał
Ów Talent którego
I nie możesz
I nie chcesz zakopać
I jeszcze codziennie 
Mówi do Ciebie
Masz pędzel
Masz sztalugę
Więc twórz
I jeszcze 
Jaki piękny 
Jaki piękny
Podaje Tobie Przykład
Patrz Ojciec 
Tadeusz Rydzyk
W tym czasie pobudował
Jakąż ogromną świątynię
Mając też tak niewiele że Zgoła nic    

A Ty liczysz 

Na tego
Na tamtego
I czekasz i jednocześnie
Mówisz że
Nie możesz czekać
A Oni żeby 
Ciebie wesprzeć

Razem z Tobą

W ten czas tworzenia iść

Na to niestety

Oni

Odpowiedzialni

Za Dziedzictwo Narodowe

Za Kulturę

Oni na to

Nie mają czasu

A ja dopytuję jeszcze

Czy Oni choć mają Jakiekolwiek

Jakiekolwiek pojęcie
Co Ty naprawdę
Chcesz stworzyć
I co to naprawdę 
Ma być

Bo gdyby 
Naprawdę  mieli
Choć jakiekolwiek pojęcie 

To wszystko jednak

Jakże inaczej by było 
Nie pozostaje więc nic
Tylko w tę samotną
Swoją drogę iść
Drogę pełną  kolorytu
Na szagę

Na przełaj
Na wprost

Misja

Pasja
Poświęcenie 
Z Której już Ciebie 
Nie zawróci
I nikt 
I nic 

W Tym Dziele Tworzenia
W Tej Najpiękniejszej
Twojej Modlitwie
Aż do kresu życia 
By na wieki 
Trwać
By na wieki 
Być
Tą ogromną wdzięcznością 
Całych Pokoleń 
W sercach wszystkich 
Polaków 

Ilustracje
Archiwum Internetowe 
Stanisław Józef Zieliński
Foto m. in. z wystaw obrazów
z cyklu p.t: "Dzieci Modlące się"
w Dworku Sierakowskich w Sopocie i w Muzeum Wsi Polskiej

w Piasecznie k. Gniewu, podczas 50 uroczystości Rocznicy Koronacji Ikony Matki Bożej,  ale także z ostatniej chwili: co jeszcze w duszy gra i co już na sztaludze, jak - na przykład obraz 10-letniej Erwinki Barzychowskiej, która  1 Września 1939 roku była wśród Obrońców Poczty Gdańskiej, okropnie poparzona podpaloną przez żołnierzy Wermachtu cieczą palną  - zmarła w szpitalu w Gdańsku  - w strasznych męczarniach.

Tekst
Stanisław Józef Zieliński

20.10.2018 r.