Erwinka Barzychowska jest już na sztaludze

I jesteś Erwinko

Erwinko Barzychowska

Jesteś już na sztaludze

Z tornistrem

Z torebką

Bo przecież jesteś

Jesteś panienka

I trzymasz Misia

Którego tyle razy

Trzymałaś na kolanach

Bo i Miś idzie z Tobą

Do szkoły

Bo przecież już

Bo znów jest

Pierwszego września

 

I łezka w oku

Jeszcze kręci się

To po wakacjach

Chwila pełna nadziei

I smutek że rozpacz

Bo zamiast

Główki Pełnej Wiatru

Codziennie 

Trzeba będzie

Przez kilka godzin

Trzeba będzie

Być na lekcjach

Tak zatrzymuje Ciebie

W swojej wyobraźni

Próbując ze zdjęcia

Z archiwum odtworzyć

Twój żywy

I pełen życia

Obraz

Bo już niebawem

Ów Twój spokojny

Cichy i pełen ładu

Obraz

Jakże mocno

Wywróci się

Do góry nogami

A całą Polską

Zatrzęsie 

Okropna wojna

Więc tak jak na obrazie

Mistrza Pędzla 

I Sztalugi

Bogdana Barczyka

Może tak wyglądałaś

31 sierpnia 

1939 roku

Zapewne 

Przymierzając się

W czym 

Pójdziesz 
Do szkoły

Może jeszcze

Szukałaś tornistra

I o ten tornister

Może nawet
Swoich Rodziców

I pytałaś 
Swojego

Misia

Bo Twój Miś

Zawsze był przecież

Na swoim miejscu

I zawsze wiedział

O wszystkim

I patrzysz ze swojego obrazu

I jakże pilna już

Uczennica

I jakże Zatroskana

O wszystko

Bo przecież

Pierwszy Września 
1939 roku

Już tak niebawem

I zapewne myślałaś

 
W której ławce usiądziesz

I któraż z Twoich koleżanek

Będzie ta najbliższa

Ta najlepsza

I patrzysz ze swojego obrazu

Z ogromnym spokojem

Choć i trochę niespokojna

I strasznie ciekawska

Prawie że zaraz gotowa

Gotowa wyruszyć

W tę swoją drogę

Dorośli byli tacy

Pełni niepokoju

W kraju bowiem Już

Trwała Mobilizacja

Tylu żołnierzy

Szło wprost na wojnę 
Która już niebawem

Miała się zacząć

Pełna pogardy

Wobec wszystkiego

Co Polskie

Która miała zacząć się

Pierwszego Września

O samym świcie

A na Twoim Obrazie

Bogdana Barczyka

Jest tyle zadumy

I tyle harmonii

I tyle ładu

Że aż trudno Wyobrazić sobie

Że to wszystko

Znajdzie się w jednej

W jednej wojennej wyrwie

I los dla Ciebie

Już niebawem zapisze się

Jakże jakże

Tragicznie

Bo Pierwszego Września

1939 roku

Pośród Obrońców

Poczty Gdańskiej

I Ty także byłaś

Na Poczcie

Obolała i wystraszona

Oblana na końcu

Przez żołnierzy Wermachtu

Płynem łatwopalnym
Że żywa pochodnia

Dokończysz żywota

Na granicy przytomności

W potwornym bólu

Na wojennym łóżku szpitalnym

A na obrazie

Bogdana Barczyka

Tyle w Tobie nadziei

Tyle harmonii i ładu

Tyle optymizmu

Patrzcie konstruktorzy

Wszelkich wojen

Co z dziećmi

Aniołkami życia

Czyni wojna

I zapamiętajcie to raz

Na zawsze

 

Ilustracje 

Archiwum Internetowe

Stanisław Zieliński

Tekst

Stanisław Zieliński

29.10.2018 r